Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ex-kickbokser Remy Bonjasky: ‘Heerlijk, die flirt met het gevaar’

home

Nando Boers

© Merlijn Doomernik
Levenslessen

Remy Bonjasky (41) overweegt een comeback in de ring. De vechtsporter die drie wereldtitels won, houdt van de schijnwerpers. ‘Ik weet dat ik een koe kan doodslaan.’

Remy Kenneth Bonjasky werd op 10 januari 1976 geboren in Paramaribo als zoon van Ronald Adam Bonjasky en Magretha Sasai. Hij verhuisde op zijn vijfde; met zijn moeder, broer en zus ging hij zijn vader achterna, die op Nederlandse boorplatforms werkte. Ze belandden in Tilburg. Bonjasky is de wereldkampioen K1 World Grand Prix van 2003, 2004 en 2008 en eigenaar van de Bonjasky Academy, een vechtsportschool in Almere.

Lees verder na de advertentie

Voordat hij professioneel ging vechten, werkte Bonjasky onder andere bij Versatel, ABN Amro en de Postbank. Bonjasky is vader van drie kinderen: Cassius (13), Dean (7) en Skye (4 maanden).

Les 1: Stof je kleren af

“Ik herinner me dat ik die dag een soort van trui aan had. Iets met lange mouwen. In Suriname noemen we dat een trui. We arriveerden in januari in Nederland en er kwamen rare koude dingen uit de lucht vallen. Ik wist niet eens dat er zoiets bestónd als sneeuw. Van Suriname herinner ik me hoe heerlijk het was om in de warme regen te rennen.

Mijn vader werkte op boorplatforms. Ik zag hem niet vaak in Suriname en in Nederland werkte hij in ploegendiensten. Mijn ouders - ze leven allebei niet meer - zijn vijf jaar na onze komst gescheiden. Ik heb daarna nog tot zijn dood, twintig jaar geleden, mijn best gedaan om de relatie met mijn vader in stand te houden. Het werd helaas alleen maar slechter. Zijn nieuwe vriendin vond ons niet heel leuk en hij liet zich door haar beïnvloeden.

Mijn moeder was analfabeet. Als de telefoon ging moest één van ons opnemen.

Mijn moeder was enorm sterk. Ik leerde van haar: soms zit het tegen, maar dan stof je je kleren af en ga je door. Ze was analfabeet. Als de telefoon ging moest één van ons opnemen en als we naar de sociale dienst moesten, dan ging één van ons mee om te vertalen.

We woonden in Amsterdam-Zuidoost en we hadden het niet breed. Mijn jeugd was moeilijk. Er waren weinig leuke dingen. Ik liep op goedkope schoenen en als ik jarig was geweest moest ik liegen op school als de juf vroeg wat voor cadeautjes ik had gekregen. Ik schaamde me. Geen Power Ranger voor mij, maar, als ik een keer geluk had, een paar nieuwe sokken.”

Les 2: Geef een knuffel

“Ik vind niet dat je de opvoeding van je ouders één op één moet kopiëren. Ik praat met mijn kinderen als er iets is gebeurd. Er vloeit dan weleens een traan en daarna geven we elkaar een dikke knuffel en gaan we het weer proberen. Dat is mijn manier.

Ik betwijfel of het goed is geweest dat ik een strenge opvoeding heb gehad. De corrigerende tik die ze in Suriname kennen, die pas ik niet toe. Die tik betekent in Suriname eerder een pak rammel.

Natuurlijk moeten er wel duidelijke regels zijn. Wij hebben thuis een A4’tje met regels. Kinderen willen zelf ook duidelijkheid. We zijn met z’n allen aan tafel gaan zitten met papier en stiften en we hebben regels opgesteld die nu in hun kamer hangen. Ook ik moet me aan alle afspraken met hen houden.

Ik betwijfel of het goed is geweest dat ik een strenge opvoeding heb gehad. De corrigerende tik die ze in Suriname kennen, die pas ik niet toe.

Ik zorg ervoor dat mijn twee zoons uit een eerdere relatie - zij wonen bij hun moeder - altijd samen bij ons zijn, zodat ze als broertjes kunnen optrekken. Als Cassius en Dean er zijn, om de week, voelt het gezin compleet. Dan bruist het huis van de knuffels, de kusjes en de tranen.”

Les 3: Hou vol

“Waarom zeggen ze altijd als het over buitenlanders gaat: ‘Ja, maar jij bent anders’? Ik heb toch ook keihard gewerkt? Ik ben toch ook net zoals die andere kleurlingen? En mijn kinderen dan? Ze hebben een tintje, maar ze hebben alle drie ook een Hollandse moeder. In welk vakje worden zij straks gestopt? Moeten mijn kinderen straks ook weg? Ik vind het lastige materie. Ik ben zo geboren en moet me er toch voor verontschuldigen. We zijn allemaal mensen en toch wordt er naar ons gekeken alsof we een stel schooiers zijn, die het werk afpakken en alleen maar slecht willen doen. Ik moet kalm blijven en luisteren.

Ik blijf volhouden. Ik ben nu 22 jaar stemgerechtigd, volg de politiek, maar heb nog nooit gestemd. Sommigen gooien bijna een steen naar mijn hoofd als ik dat zeg. Als ik zou stemmen, dan denk ik op Jesse Klaver van GroenLinks. Oké, dan ga ik stemmen. Wat dan? Dan zeggen politici voor de verkiezingen dít en daarna gooien ze het roer om. Dan is mijn stem toch waardeloos geweest? Het is niet dat ik me terugtrek uit de samenleving. En zolang het geen Geert Wilders wordt, valt het allemaal wel mee. Ik vind het natuurlijk niet prettig dat veel mensen van plan zijn op de PVV te stemmen. Wilders zet in een samenleving die goed loopt mensen tegen elkaar op. Mensen keren elkaar de rug toe. Dat is voor onze samenleving niet goed.”

We zijn allemaal mensen en toch wordt er naar ons gekeken alsof we een stel schooiers zijn.

Les 4: Koester je onafhankelijkheid

“Ik heb geleerd hard te werken en ik besef daarom dat je financiële onafhankelijkheid moet koesteren. Geld is erg belangrijk in onze maatschappij en ik vind het belangrijk om te kunnen doen en laten wat ik wil. Onafhankelijkheid en financieel onafhankelijk zijn liggen daarom dicht bij elkaar. Wat is financieel onafhankelijk? Mijn bedrijf loopt goed en als ik relaxed leef, niet gek doe en er hier en daar een beetje bij werk, hoef ik me niet zo druk te maken. Ik ben geen superrijke voetballer, maar ik heb het goed gedaan. Ik kan doen wat ik wil.”

On­af­han­ke­lijk­heid en financieel onafhankelijk zijn liggen dicht bij elkaar.

© Merlijn Doomernik

Les 5: Zoek je sensei

Het ging in de gym over zelfkennis en zelfcontrole.

“Ik ben begonnen met kickboksen nadat ik de film ‘Bloodsport’ met Jean-Claude Van Damme had gezien. Ik vond al die vecht- scènes nep. Waarop een schoolgenootje zei: ‘Jij hebt een grote bek, dus laten we naar de Mejiro Gym gaan op de Lauriergracht in Amsterdam.’ Dit was de plek waar ik mezelf vond. Hier werd ik gedisciplineerd en mentaal krachtiger, vond ik mijn leraar. Het ging in de gym over zelfkennis en zelfcontrole.”

Les 6: Luisteren is het belangrijkste

“Ik noem mezelf geen sensei. Anderen doen dat maar. Ik voel me wel een leermeester. Dat is een verschil. Ik heb het hoogst haalbare gehaald, maar ik ben Remy, hoofdtrainer en eigenaar van de Bonjasky Academy, een vechtsportschool in Almere, maar ik ben geen sensei. Nog niet. Ik kan wel goed luisteren. Als leermeester probeer je de leden van je school niet alleen een goede linkse directe te laten stoten, maar ze ook discipline bij te brengen en andere levenslessen. Veel leden kijken tegen de leermeester op, omdat hij veel heeft moeten doorstaan om aan de top te komen en het zwaar heeft gehad in wedstrijden. Maar ik had nóóit verwacht dat er zo veel mensen aan mijn deur zouden komen. Luisteren is het belangrijkste als leermeester, want mensen vragen niet altijd om een oplossing als ze komen praten.

Ik durf een ruimte in te lopen zonder dat ik bang ben.

In de sportschool luisteren ze naar mij en buiten de sportschool moet ik praten om uit te leggen wat er binnen gebeurt, want de vechtsport heeft jammer genoeg in Nederland nog altijd een negatieve klank. Men vindt het eng. Je moet je bewust zijn van dat imago. Dat is een van de redenen dat er bij ons beneden wel bokszakken hangen die je kunt zien vanaf de weg, maar dat er niet tegen elkaar wordt geoefend. De wedstrijdgroepen trainen boven. Ik wil niet dat mensen die hun hond uitlaten en naar binnen kijken, denken: oh, daar worden mensen in elkaar geslagen. In een vechtschool hoef je elkaar niet eens te raken. Je begint ook nooit gelijk met vechten, maar met bokszakles, opdrukken, buikspieren kweken. Je raakt lekker afgemat.

Deze sport heeft mijn zelfvertrouwen vergroot. Ik durf een ruimte in te lopen zonder dat ik bang ben. Ik voel me niet gauw onveilig, tenzij er wapens aan te pas komen. Ik weet dat ik een koe kan doodslaan met mijn vuist, maar ik hoef dat niet te laten zien. Juist een goede kickbokser is zich daarvan bewust. Die bescheidenheid siert hem.”

Les 7: Toon geen angst

“Geen woorden kunnen omschrijven wat ik voelde toen ik voor die titelgevechten in Japan een stadion betrad met tienduizenden mensen op de tribune. Ik voelde me groot, supermachtig. Ik voelde me god. Die boksring! Dat kleine postzegeltje in dat grote stadion. Je kunt niet met de staart tussen je benen naar de ring lopen. Je mag geen angst tonen, anders ga je er zeker aan. Je moet vertrouwen hebben dat je gaat winnen. Ik voelde me onsterfelijk toen ik naar die ring liep. Beter dan toen heb ik me nooit gevoeld.

In die tien minuten in de ring komt alles samen, daar kom ik tot de kern.

De roes van de opkomst, met al die uitzinnige mensen, die moet in de ring weg zijn. Als ik in de ring sta en de scheidsrechter zegt ‘vecht’, dan is de tegenstander nog maar een silhouetje. De rest zie ik niet meer. Ik zie zijn kruin en zijn tenen en alles wat daartussen zit. Daar komt het gevaar vandaan. Ik hoor alleen mijn trainer, verder niets. Ik lees de bewegingen van de tegenstander. Dat gaat in fracties van seconden. In die tien minuten in de ring komt alles samen, daar kom ik tot de kern. Daar ben ik de opper-Remy.”

Les 8: Flirt met het gevaar

“In het kickboksen gebeurde weinig, de laatste jaren. Dat is veranderd door het gevecht in december tussen Badr Hari en Rico Verhoeven. Anderen zijn wakker geschud. De Turks-Nederlandse kickbokser Gökhan Saki daagt mij nu uit. Waarom zou ik geen comeback maken? Een gepensioneerde metselaar hoeft toch ook niets uit te leggen als hij weer een klusje aanneemt?

Ik heb inderdaad een oogblessure gehad, maar dat risico neem ik altijd al, want in 2002 is mij al na een oogoperatie vanwege netvliesloslating geadviseerd te stoppen. Als ik toen had geluisterd, was ik nooit drie keer wereldkampioen geworden, hadden wij hier nooit gezeten, had ik nooit in de spotlights gestaan en verdiende ik niet wat ik nu verdien. Je moet het avontuur juist aangaan. Stel dat ik Saki straks een mooie knock-out geef. Dan denk je: wow! Remy was geweldig en nu helemaal!

Ik houd van de spotlights. Die kick maakt mij trots.

Het risico dat ik er een zware prijs voor betaal, neem ik voor lief. Ik weet dat je hersenbeschadigingen kunt oplopen, dat je geestelijke aftakeling sneller begint. Door de passie neem ik al die minnetjes voor lief. Die flirt met het gevaar is heerlijk.

Ik weet ook niet hoelang ik dit kan blijven doen. Mijn lichaam zegt het, mijn lichaam kan het en ik wil het. Als ik terugkeer in de ring, kan ik nog één keer shinen. En dat is lekker. Ik schaam me daar absoluut niet voor. Ik houd van de spotlights. Die kick maakt mij trots. Trots op wat ik heb behaald. Trots als ik terugkijk en denk aan dat jongetje dat rond rende in de warme regen in Paramaribo.”

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie
Mijn moeder was analfabeet. Als de telefoon ging moest één van ons opnemen.

Ik betwijfel of het goed is geweest dat ik een strenge opvoeding heb gehad. De corrigerende tik die ze in Suriname kennen, die pas ik niet toe.

We zijn allemaal mensen en toch wordt er naar ons gekeken alsof we een stel schooiers zijn.

On­af­han­ke­lijk­heid en financieel onafhankelijk zijn liggen dicht bij elkaar.

Het ging in de gym over zelfkennis en zelfcontrole.

Ik durf een ruimte in te lopen zonder dat ik bang ben.

In die tien minuten in de ring komt alles samen, daar kom ik tot de kern.

Ik houd van de spotlights. Die kick maakt mij trots.

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.